Ρίο – Παραολυμπιακοί 2016: Η μοναχική προετοιμασία των Ελλήνων αθλητών

«Οι Παραολυμπιακοί Αγώνες είναι ίδιοι με τους Ολυμπιακούς. Η τελετή έναρξης, η τελετή λήξης, ο ανταγωνισμός, τα μετάλλια. Αλλά, το αγωνιστικό πνεύμα είναι πρωτόγνωρο. Όλοι είναι φίλοι μεταξύ τους» περιγράφει ο ομοσπονδιακός προπονητής της Εθνικής Ομάδας Ξιφασκίας σε Αμαξίδιο της Ελλάδας, Δημήτρης Κάζαγλης.
Ο Δημήτρης Κάζαγλης προπονεί τον Βασίλη Ντούνη στην ξιφασκία σε αμαξίδιο, πριν από τους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο το 2016.
Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn
Tης Μαρίνας Σπύρου*

Στις 7 Σεπτεμβρίου, σχεδόν τρεις εβδομάδες μετά από τη λήξη των Ολυμπιακών Αγώνων, τα φώτα των γηπέδων της Βραζιλίας θα ανάψουν και πάλι, οι κερκίδες των σταδίων θα γεμίσουν και οι αθλητές με αναπηρία από όλο τον κόσμο, θα αγωνιστούν. Ξεκινούν οι 15οι Παραολυμπιακοί Αγώνες!

Οι έντεκα αθλήτριες και οι 43 αθλητές που θα εκπροσωπήσουν την Ελλάδα στους Παραολυμπιακούς του Ρίο θα αντιμετωπίσουν δύσκολους αντιπάλους, αθλητές που έχουν παράδοση στα αγωνίσματά τους, αλλά και καλύτερες συνθήκες προετοιμασίας από τη μικρή και πληγωμένη από την οικονομική κρίση Ελλάδα. Η αισιοδοξία τους, όμως, συναγωνίζεται τον ενθουσιασμό τους, αφού κάτω από αυτές τις συνθήκες κατάφεραν να προκριθούν και να βάλουν την Ελλάδα στη Διεθνή Διοργάνωση σε έντεκα συνολικά αθλήματα.

21

Η μάσκα ξιφασκίας του Γεράσιμου Πυλαρινού

Ο πρόεδρος της Παραολυμπιακής Επιτροπής, προπονητές και αθλητές που έχουν συμμετάσχει σε προηγούμενους Παραολυμπιακούς ή που συμμετέχουν για πρώτη φορά στην υπέρτατη αθλητική διοργάνωση, μοιράστηκαν με τη Δημοσιογραφία την εμπειρία του «ταξιδιού» τους προς το Ρίο. Το πώς η ελληνική κοινωνία αντιμετωπίζει τα Άτομα με Αναπηρία, την παρακαταθήκη που άφησαν οι Παραολυμπιακοί της Αθήνας, τις συνθήκες κάτω από τις οποίες προπονούνται, τα αποτελέσματα της κρίσης, τα προσωπικά τους βιώματα και φυσικά τα συναισθήματα που τους δημιουργεί η εμπειρία του αθλητισμού.

Τα Άτομα με Αναπηρία στην ελληνική κοινωνία

Σε μια χώρα, όπως η Ελλάδα, που δεν είναι ανεκτική στη διαφορετικότητα και τα Άτομα με Αναπηρία έρχονται αντιμέτωπα με τις διακρίσεις. Ο χάλκινος Παραολυμπιονίκης του Πεκίνο, στη σφαιροβολία σε αμαξίδιο, Σεζόν Φερνάντες, παρατήρησε ότι, οι Παραολυμπιακοί της Αθήνας «βοήθησαν την κατάσταση». «Άλλαξε ο δρόμος, έμαθε ο κόσμος» Αφού όπως λέει στη «Δ», προηγουμένως όταν έβγαινε έξω τον κοίταζαν συνέχεια. «Ο κόσμος είχε μεγάλο φόβο», συμπληρώνει.

Ο πρόεδρος της Παραολυμπιακής Επιτροπής, Γιώργος Φουντουλάκης, ασχολείται με τον αθλητισμό τα τελευταία 25 χρόνια. Αρχικά ως αθλητής καλαθοσφαίρισης σε αμαξίδιο και στη συνέχεια ως πρόεδρος της Παραολυμπιακής Ομοσπονδίας και Παραολυμπιακής Επιτροπής, μάχεται εδώ και πολλά χρόνια για την επίτευξη της ισότιμης ένταξης των ΑμεΑ στην κοινωνία αναγνωρίζοντας ότι, ο αθλητισμός έχει παίξει πολύ σημαντικό ρόλο σε αυτό, αφού «καταφέραμε να γίνουμε αναγνωρίσιμοι, μπήκαμε στα σπίτια του κόσμου, ο οποίος πλέον μας φέρεται καλύτερα». Παρόλα αυτά, «υπάρχει ακόμα μια μερίδα της κοινωνίας που μας αντιμετωπίζει με ρατσισμό».

13

Γιώργος Φουντουλάκης, Πρόεδρος Παραολυμπιακής Επιτροπής

Ο ρατσισμός μπορεί να ξεκινά από την οικογένεια, «υπάρχουν γονείς που είναι εγκλωβισμένοι σε μια νοοτροπία του 1960», σημειώνει ο Γ.Φουντουλάκης, αναφερόμενος σε παραδείγματα ανθρώπων που «θεωρούν ντροπή που έχουν ανάπηρο παιδί», με αποτέλεσμα να κρύβουν τα παιδιά τους. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν βγαίνουν από το σπίτι τους για πάνω από μία – δύο φορές το χρόνο, «είτε επειδή η κοινωνία τους αντιμετωπίζει με έναν δηκτικό τρόπο είτε επειδή είναι εκτός εργασίας και δυσκολεύονται», συμπληρώνει και κατακρίνοντας τέτοιου είδους αντιδράσεις, διευκρινίζει ότι, «οι ανάπηροι δεν είναι όπως ήταν πριν από 40- 50 χρόνια. Έχουν κατακτήσει την αξιοπρέπειά τους, την αγορά, δουλεύουν, είναι ενεργοί πολίτες». Αναγνωρίζοντας την πρόοδο που έχει επιτευχθεί στον τομέα, ο Γ. Φουντουλάκης, ξεκαθαρίζει ότι, «την έχουμε πετύχει μόνοι μας» και συμπληρώνει, « ωστόσο δεν έχουμε καταφέρει ακόμα να πετύχουμε την πλήρη ένταξή μας και να εξαλείψουμε εντελώς το ρατσισμό».

«Όταν το ίδιο το κράτος δείχνει απαξίωση και ρατσισμό όμως, δεν μπορώ να έχω πολλές απαιτήσεις από το συνάνθρωπό μου», δηλώνει ο πρόεδρος της Παραολυμπιακής Επιτροπής, εκτιμώντας ότι, «το παράδειγμα πρέπει να το δείξει πρώτα η Πολιτεία, για να ακολουθήσουμε κι εμείς οι υπόλοιποι».

Το Παραολυμπιακό Κίνημα στην Ελλάδα

Μέσα σε μια αφιλόξενη κοινωνία, από την οποία ωστόσο, δεν έλειψαν οι ζυμώσεις που είχαν ως βάση την ίδια την προσπάθεια των Ατόμων με Αναπηρία, η Ελλάδα καταφέρνει την πρώτη επίσημη συμμετοχή της στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του 1988 στη Σεούλ. Στην 8η, κατά σειρά διεθνή διοργάνωση, οι Έλληνες αθλητές κατακτούν δύο μετάλλια και «χτίζοντας» σταδιακά και επίμονα το Παραολυμπιακό Κίνημα, στους Αγώνες του Σίδνεϊ το 2000, η χώρα εκπροσωπείται από 42 αθλητές. Ορόσημο για την εδραίωση του Κινήματος, όμως, αποτέλεσαν οι Αγώνες της Αθήνας το 2004. Τα είκοσι μετάλλια που κατακτήθηκαν από την ελληνική αποστολή, που ως διοργανώτρια χώρα συμμετείχε με 137 αθλητές, επισφράγισαν τη δουλειά που είχε γίνει τα προηγούμενα χρόνια στον τομέα του αθλητισμού των Ατόμων με Αναπηρίες και έθεσαν γερές βάσεις για τη συνέχεια του.

Τα αθλητικά Σωματεία αυξήθηκαν ως προς τον αριθμό, φτάνοντας τα 77 σε όλη την επικράτεια, ενώ οι αθλητές που σήμερα προπονούνται σε αυτά, ξεπερνούν τις 4000. Οι επιχορηγήσεις που έλαβαν η Παραολυμπιακή Επιτροπή και οι κατά τόπους αθλητικοί Σύλλογοι και Σωματεία, βοήθησαν το κίνημα να ανθίσει, ενώ ο εξοπλισμός που τους παραχωρήθηκε επέτρεψε άνετες προπονήσεις, τις οποίες στηρίζει μέχρι και σήμερα, ως παρακαταθήκη της Αθήνας 2004.

8

Η μάσκα και το ξίφος πάνω στο ειδικό αμαξίδιο της ξιφασκίας

«Το Παραολυμπιακό Κίνημα είναι δυνατό» και σύμφωνα με τον προπονητή της Εθνικής Ομάδας άρσης Βαρών σε Πάγκο, Δημήτρη Ιωαννίδη, στην ενδυνάμωση του κινήματος «βοήθησε πολύ η Παραολυμπιάδα της Αθήνας». Ο ίδιος ορίστηκε ομοσπονδιακός προπονητής από τη δημιουργία της Ομοσπονδίας το 2003, δύο χρόνια αφού είχε προετοιμάσει τον πρώτο Έλληνα αρσιβαρίστα σε πάγκο για τους Παραολυμπιακούς του Σίδνεϊ. Σήμερα, προπονεί 15 με 18 από τα 20- 25 άτομα που συμμετέχουν στο εθνικό πρωτάθλημα, τα πέντε εκ των οποίων θα συμμετέχουν στους Παραολυμπιακούς του Ρίο. Ο ανταγωνισμός είναι τεράστιος και η πρόκρισή τους έχει ιδιαίτερη βαρύτητα, αν αναλογιστεί κανείς ότι, οι Έλληνες αθλητές κατάφεραν να ξεπεράσουν σε προκρίσεις χώρες όπως το Ιράν, την Αίγυπτο, την Κίνα, τη Νιγηρία, στα εθνικά πρωταθλήματα των οποίων συμμετέχουν τουλάχιστον 300 αθλητές.

fb1

Η Ελληνική Ομάδα Άρσης Βαρών σε Πάγκο

«Καταφέραμε οι έξι αθλητές μας να είναι μέσα στις οκτώ επιδόσεις της κατηγορίας του καθενός και να πάρουν απευθείας την πρόκριση», σημειώνει ο Δ. Ιωαννίδης, που βλέπει την ομάδα του να είναι πρώτη στην Ευρώπη. Άλλωστε στους Παραολυμπιακούς του Ρίο, η Εθνική Άρσης Βαρών σε Πάγκο, είναι η τέταρτη χώρα σε προκρίσεις. «Περάσαμε ακόμα και τους Ρώσους», λέει με ενθουσιασμό ο προπονητής της.

10

Ο Βασίλης Ντούνης και ο Γεράσιμος Πυλαρινός προπονούνται

Ανάλογη είναι και η πορεία της Εθνικής Ομάδας Ξιφασκίας σε Αμαξίδιο, που κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Πολωνίας τον Ιούλιο, λίγο καιρό αφού κατατάχθηκε δεύτερη στην Ευρώπη. Ο ομοσπονδιακός προπονητής της ομάδας, Δημήτρης Κάζαγλης, τονίζει το μέγεθος της επιτυχίας της εκπροσώπησης της χώρας από τρεις αθλητές στους Αγώνες του Ρίο, αφού στη β’ κατηγορία του αθλήματος, ένα από τα δέκα άτομα που θα συμμετέχουν θα είναι ο Πάνος Τριαφύλλου, ενώ στην κατηγορία της Σπάθης, οι Γεράσιμος Πυλαρινός και Βασίλης Ντούνης, θα είναι οι δύο από τους μόλις δώδεκα αθλητές που θα πάρουν μέρος στο παραολυμπιακό αγώνισμα. «Έχουμε να αντιμετωπίσουμε μεγάλες ομάδες, με παράδοση, όπως η Κίνα και η Ρωσία, που κατάφερε να προκρίνει μόλις έναν αθλητή κι εμείς δύο», εξηγεί ο Δ. Κάζαγλης.

 

1

Ο Δημήτρης Κάζαγλης ασφαλίζει το αμαξίδιο του Βασίλη Ντούνη, κατά τη διάρκεια της προπόνησής του στην ξιφασκία

 

Η κρίση χτυπά και τον αθλητισμό

Την προετοιμασία των αθλητών για τους αγώνες καλύπτουν τα Σωματεία, που μαζί με τους προπονητές φροντίζουν για την απαραίτητη προπόνησή τους. Η Εθνική Ομοσπονδία Αθλητισμού Ατόμων με Αναπηρίες, υπό τη σκέπη της Παραολυμπιακής Επιτροπής, είναι εκείνες που θα οργανώσουν τα εθνικά πρωταθλήματα, για κάθε αγώνισμα, αλλά και αυτές που θα καλύψουν τα έξοδα των αθλητών σε ευρωπαϊκούς και διεθνείς αγώνες. Είναι παράλληλα, όλοι οι φορείς οι οποίοι έχουν υποστεί θηριώδεις περικοπές στις επιχορηγήσεις τους.

«Όταν βλέπω ανθρώπους να ψάχνουν τα σκουπίδια και οικογένειες με παιδιά να υποφέρουν, δεν μπορώ να πω ‘δώσε μου λεφτά να κάνω αγώνες’. Απλώς προσπαθώ να έχουμε ό,τι χρειάζεται για να συντηρούμαστε. Να υπάρχουμε», λέει ο Γιώργος Φουντουλάκης, αναφερόμενος στις περικοπές που έχει υποστεί η Ομοσπονδία, αλλά και τα Σωματεία, τα τελευταία χρόνια και οι οποίες ανέρχονται στο 60% των επιχορηγήσεων που λάμβαναν. Αποτέλεσμα είναι να μην γίνεται πάντα η σωστή προετοιμασία των αθλητών, αλλά και να χάνουν αγώνες εκτός συνόρων. Αγώνες που είναι απαραίτητοι για την εξέλιξή τους.

Ο Πέτρος Λιάτσος, προπονητής του Σεζόν Φερνάντες, αναφερόμενος στο μέγεθος των περικοπών, σημειώνει ότι, ο Σύλλογός στον οποίο ανήκουν (Σπάρτακος, ΠΑΣΚΠΑ) είχε λάβει το 2008 επιχορήγηση 100.000 ευρώ και το 2016 πήρε 7.000 ευρώ, κάτι που σημαίνει ότι, «από τον πρόεδρο της ομάδας, τον γραμματέα, τους προπονητές μέχρι και τους αθλητές της, όλοι βάζουν από τις τσέπες τους τα χρήματα για την κάλυψη των αναγκών των αθλητών και των εγκαταστάσεων».

16

Ο Σεζόν Φερνάντες και ο προπονητής του Πέτρος Λιάτσος, σε προπόνησή τους έξω από το Κλειστό Στίβου στον Άγιο Κοσμά

«Την περίοδο 2004-2008 κάναμε πολύ καλές προπονήσεις με τα χρήματα που μας διέθετε η Ομοσπονδία κι η Επιτροπή», σημειώνει ο Δημήτρης Ιωαννίδης, παρατηρώντας ότι, σήμερα, «επηρεάζεται ο αριθμός των αθλητών», κάτι που επιβεβαιώνει και ο Γ. Φουντουλάκης, σημειώνοντας ότι, «θα έπρεπε να έχουμε τη δυνατότητα για ακόμα 15 αθλητές στους Αγώνες του Ρίο».

Εξίσου σημαντική είναι και η έλλειψη κινήτρων για τους αθλητές. Παρά το ότι οι Παραολυμπιονίκες λαμβάνουν το πριμ για τις νίκες τους, αυτές έπαψαν να συνοδεύονται από διορισμό. Σύμφωνα με τον πρόεδρο της Παραολυμπιακής Επιτροπής, θα ήταν προτιμότερο να μειωνόταν το πριμ και να παρέμενε ο διορισμός, αφού «η εργασία είναι δύσκολο απόκτημα για εμάς, τα ΑμεΑ».

Σημαντικό ρόλο στην κάλυψη των αναγκών των αθλητών παίζουν οι χορηγοί. Μικροί ή μεγαλύτεροι, στηρίζουν την Ομοσπονδία ή και τους αθλητές ατομικά, καλύπτοντας τα έξοδα των ταξιδιών, του εξοπλισμού και των προπονήσεών τους.

 

 

Παραολυμπιακοί – Ο «Γολγοθάς» της προπόνησης

Απαραίτητα για την προπόνηση των αθλητών είναι δύο πράγματα: Ο εξοπλισμός και οι εγκαταστάσεις. Και στα δύο υφίστανται προβλήματα.

Η Εθνική Ομάδα Ξιφασκίας σε Αμαξίδιο προπονείται σε χώρο που της παραχωρεί η ομάδα Ξιφασκίας του Παναθηναϊκού, ενώ η «Αθήνα 2004» της άφησε παρακαταθήκη τον εξοπλισμό. Δώδεκα χρόνια μετά όμως, τα υλικά έχουν φθαρεί και την αναγκαία αντικατάστασή τους κάνουν «κάποιοι χορηγοί ή και οι ίδιοι οι αθλητές», λέει ο Δ. Κάζαγλης, που προπονεί την ομάδα του κάθε δεύτερη μέρα όλο το χρόνο, ενώ τους τελευταίους μήνες πριν από τους Παραολυμπιακούς, οι προπονήσεις είναι καθημερινές.

7

Ο χώρος όπου προπονείται η Εθνική Ομάδα Ξιφασκίας σε Αμαξίδιο παραχωρείται από την Ομάδα Ξιφασκίας του Παναθηναϊκού

Η ομάδα της Άρσης Βαρών σε Πάγκο είναι πιο τυχερή. Οι προπονήσεις της φτάνουν τις οκτώ εβδομαδιαίως, με κάποιες από αυτές να γίνονται δύο φορές σε μια μέρα και έδρα της Ομάδας είναι το Δημοτικό Γυμναστήριο της Πυλαίας στη Θεσσαλονίκη. Το συγκεκριμένο άθλημα δεν έχει ανάγκη από ειδικό χώρο, παρά μόνο από έναν πάγκο και τα βάρη, έτσι, οι προπονήσεις μπορούν να γίνουν οπουδήποτε. Ο Δημήτρης Ιωαννίδης, εκμεταλλευόμενος την τεχνολογία και το διαδίκτυο, προπονεί αθλητές από όλη την Ελλάδα. «Βρισκόμαστε, τους μαθαίνω την κίνηση κι από εκεί και πέρα το βασικό είναι ο ρυθμός της προπόνησης, αρκεί να έχουν ένα άτομο μαζί τους, που να μπορεί να τους φορτώνει και να τους ξεφορτώνει τα κιλά», περιγράφει την τεχνική του, που κάνει το άθλημα προσιτό σε οποιονδήποτε, ανεξάρτητα από την περιοχή στην οποία βρίσκεται.

Σύμφωνα με τον πρόεδρο της Παραολυμπιακής Επιτροπής, «από τις υπάρχουσες εγκαταστάσεις που εκμεταλλεύονται τα Σωματεία που υπάρχουν σχεδόν σε όλη την επικράτεια, εξυπηρετείται το 60% των αθλητών», ενώ, «δίνεται καθημερινή μάχη για την παραχώρηση κάποιου αθλητικού χώρου».

Πρώτη φορά σε Παραολυμπιακούς

5

Ο Βασίλης Ντούνης και ο Γεράσιμος Πυλαρινός προπονούνται

Ο Βασίλης Ντούνης, αθλητής της ξιφασκίας σε αμαξίδιο, ξεκίνησε το άθλημα το 2013, και κατέκτησε το στόχο που είχε θέσει εξ αρχής: Τη συμμετοχή του στους Παραολυμπιακούς του Ρίο. Τώρα, «περιμένει πώς και πώς την τελετή έναρξης, τον αγώνα και τον κόσμο που θα είναι εκεί».

19

Ο αθλητής της Εθνικής Ελλάδος Ξιφασκίας σε Αμαξίδιο Βασίλης Ντούνης

Ο 26χρονος αθλητής απέκτησε αναπηρία σε ηλικία μόλις 15 μηνών και παρά τη δυσλειτουργία του ποδιού του, δεν ένιωσε ποτέ ανάπηρος. «Έτσι μεγάλωσα στο σπίτι και στο σχολείο. Έκανα τα πάντα και ποδήλατο, που είχε πει ο γιατρός ότι δεν έπρεπε να κάνω. Έπαιζα και ποδόσφαιρο. Εκεί μόνο υστερούσα, δεν ήμουν όσο καλός θα ήθελα και όσο καλοί ήταν οι άλλοι» λέει, περιγράφοντας το πείσμα του. Από τη στιγμή μάλιστα που δεν αναγνώριζε την αναπηρία του σώματός του, αυτή δεν κατάφερε να του γίνει εμπόδιο σε τίποτα, «αυτά που ήθελα να κάνω, θα τα έκανα όπως και να ‘χει», λέει.

Ο αθλητισμός αποτελούσε πάντα μέρος της ζωής του, αφού από μικρός έκανε κολύμβηση, ενώ η ξιφασκία ήρθε στη ζωή του τυχαία, όταν γνωρίστηκε με έναν μετέπειτα συναθλητή του, που τον παρότρυνε να ασχοληθεί. Όπως λέει, «ο αθλητισμός είναι κάτι που μου προσφέρει πάνω απ’όλα υγεία, κάτι στο οποίο εκτονώνομαι, καθαρίζει το μυαλό μου».

Για τη σχεδόν καθημερινή προετοιμασία του, θυσιάζει πολύ χρόνο και καύσιμα, που καλύπτει με τη δουλειά του στο Δήμο Κορωπίου, την οποία αν δεν είχε δε θα μπορούσε να πραγματοποιήσει τους στόχους του. Οι Παραολυμπιακοί του Ρίο είναι κοντά και ο Βασίλης ήδη κοιτάζει μπροστά: Τους Παραολυμπιακούς του Τόκιο.

 

 

Ο χάλκινος Παραολυμπιονίκης του Πεκίνο

Ο Σεζόν Φερνάντες δεν γεννήθηκε με αναπηρία. Όταν πριν από αρκετά χρόνια ταξίδευε στην Ελλάδα, λόγω της δουλειάς του, πάρκαρε το αυτοκίνητό του καλύπτοντας 20 πόντους από ράμπα για ΑμεΑ. « ‘Καλά, πόσο χοντρός είναι; Θα περάσει’, σκέφτηκα και μου πήραν τις πινακίδες», μας αφηγείται σήμερα και συμπληρώνει, «μετά κατάλαβα ότι, αν προσπαθείς να βγεις από το αυτοκίνητο με το αμαξίδιο χωρίς ράμπα, είναι σαν να πρέπει να ανέβεις στο Έβερεστ». «Πρέπει να το ζήσεις για να καταλάβεις τι σημαίνει», συμπληρώνει.

Ως τετραπληγικός, μετά από ατύχημα που είχε το 2001 σε αγώνα ράγκμπι και έπειτα από δύο χρόνια αποκατάστασης στο εξωτερικό, επέστρεψε στην Ελλάδα με την επιθυμία να ασχοληθεί με κάποιο άθλημα. «Δεν πιστεύω ότι έχω ταλέντο στον αθλητισμό. Αλλά έχω πείσμα. Αν βάλω έναν στόχο, θα τον πετύχω», αναφέρει, λέγοντας πως επέλεξε τη σφαιροβολία σε αμαξίδιο, γιατί «υπήρχε το γήπεδο της Καλλιθέας και ήταν φτηνό άθλημα».

15

Ο χάλκινος παραολυμπιονίκης στη Σφαιροβολία σε Αμαξίδιο, Σεζόν Φερνάντες, προπονείται για το Ρίο

Στους Παραολυμπιακούς της Αθήνας, ένα χρόνο μετά από την έναρξη της ενασχόλησής του με το άθλημα της σφαιροβολίας, είχε πορτογαλική υπηκοότητα συνεπώς δεν μπορούσε να συμμετάσχει στην ελληνική αποστολή, όμως, «ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας, μου έκανε τη χάρη να κουβαλήσω τη σημαία και εκεί στο ΟΑΚΑ, με 90.000 κόσμου… τρελάθηκα. Εκείνη τη στιγμή έβαλα στόχο να γίνω αθλητής και να κερδίσω μετάλλιο».

Ζώντας στην Ελλάδα ήδη για δέκα χρόνια, συμμετείχε ως Πορτογάλος σε αγώνες στην Φινλανδία το 2005 και οι επιδόσεις του τού «χάρισαν» την ελληνική υπηκοότητα. Τρία χρόνια αργότερα ήρθε το χάλκινο μετάλλιο στους Παραολυμπιακούς του Πεκίνο.

Μετά από την επιστροφή του από τους Παραολυμπιακούς του Λονδίνου ξεκίνησε η προετοιμασία για το Ρίο, την οποία χαρακτηρίζει «επάγγελμα», αφού τα τελευταία τέσσερα χρόνια προπονείται έξι φορές την εβδομάδα, επί τουλάχιστον δύο ώρες την ημέρα, με τις ώρες να αυξάνονται όσο πλησιάζουν οι Αγώνες του Ρίο.

Αυτό σημαίνει ότι δεν απομένει χρόνος, ούτε δυνάμεις, για εργασία. «Αυτή θα είναι η τελευταία χρονιά που θα μπορώ να πάω σε αγώνες και να διεκδικήσω μετάλλιο», λέει ο 45χρονος Παραολυμπιονίκης, που τον τελευταίο χρόνο, με τη στήριξη της συζύγου του, αφιερώθηκε στις προπονήσεις του.

14

Ο χάλκινος παραολυμπιονίκης στη Σφαιροβολία σε Αμαξίδιο, Σεζόν Φερνάντες, προπονείται για το Ρίο

Οι ανάγκες όμως, δεν καλύπτονται πλήρως από την Ομοσπονδία, τους χορηγούς και από το Σύλλογο κι έτσι, συγγενείς και φίλοι στηρίζουν τις προσπάθειες του Σεζόν. Αυτός με τη σειρά του, τους αποζημιώνει με τις επιτυχίες του στα γήπεδα του κόσμου. Τελευταία ήταν αυτή της κατάκτησης του χρυσού μεταλλίου στους πανευρωπαϊκούς αγώνες «Γκροσέτο 2016», στην Ντόχα.

«Μετά από το ευρωπαϊκό έχουν ανέβει οι απαιτήσεις και από εμάς και από τους άλλους από τον εαυτό μας», σημειώνει ο προπονητής του, Πέτρος Λιάτσος.

«Μετά από το χρυσό στο Ευρωπαϊκό, ο στόχος είναι το χρυσό στο Ρίο. Όμως στον αγώνα είναι μεγάλη η μάχη. Κυνηγάω την πρωτιά, αλλά την κυνηγάω από τον εαυτό μου», λέει ο Σεζόν Φερνάντες, λίγο καιρό πριν αναχωρήσει για τη Βραζιλία.

Ο ρόλος του αθλητισμού στη ζωή ενός ΑμεΑ

Η μία όψη της συμβολής του αθλητισμού είναι η «σωματική και ψυχική αποκατάσταση, η βελτίωση των κινητικών προβλημάτων», όπως εκτιμά ο Δημήτρης Κάζαγλης.

18

Ο Δημήτρης Κάζαγλης ασφαλίζει το αμαξίδιο της ξιφασκίας, κατά τη διάρκεια της προπόνησης. Δίπλα του ο αθλητής Βασίλης Ντούνης

Τη δεύτερη, εξίσου σημαντική, εντοπίζει ο Δημήτρης Ιωαννίδης. «Ο αθλητής αποκτά κοινωνικοποίηση, ενδιαφέρον, πηγαίνει πολλά ταξίδια, αποκτά κίνητρα οικονομικά ή επαγγελματικά. Συντελείται μια μεγάλη αλλαγή και από εκεί και πέρα, ζει όπως ένας μη ανάπηρος άνθρωπος», λέει ο ομοσπονδιακός προπονητής της Εθνικής Ομάδας Άρσης Βαρών σε Πάγκο, ο οποίος φροντίζει ώστε, οι αθλητές του να λειτουργούν αυτόνομα. «Δεν αντιμετωπίζω τους αθλητές μου σαν ανάπηρους, αλλά ως κανονικούς αθλητές», δηλώνει, τονίζοντας ότι δεν υπάρχει κανένα εμπόδιο σε κάποιο άτομο με αναπηρία αν θέλει να ασχοληθεί με τον αθλητισμό. «Οποιοσδήποτε άνθρωπος έχει οποιαδήποτε αναπηρία, μπορεί να βρει ένα άθλημα να ασχοληθεί. Υπάρχει διέξοδος», κλείνει, καλώντας κυρίως τις γυναίκες να ενταχθούν, χωρίς κανέναν δισταγμό, στην ανδροκρατούμενη ομάδα του.

fb

Η Εθνική Ομάδα Άρσης Βαρών σε Πάγκο στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Κουάλα Λουμπούρ, στη Μαλαισία

Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες οι 54 Έλληνες αθλητές προετοιμάστηκαν για να πάνε στους Παραολυμπιακούς, όπως και αυτές τις οποίες βιώνουν οι Έλληνες που εκπροσωπούν την Ελλάδα στους Ολυμπιακούς Αγώνες, δίνουν ακόμα μεγαλύτερη αξία στην προσπάθειά τους, της οποίας η επιβράβευση μπορεί να αποτελέσει και μόνο το εισιτήριο της πρόκρισης στο Ρίο. Τα μετάλλια που κατακτούνται και θα κατακτηθούν είναι η επιβράβευση του κόπου και της προσωπικής δουλειάς που έχουν κάνει οι ίδιοι οι αθλητές, οι προπονητές τους και όλοι όσοι συμβάλλουν σε αυτό το εξαιρετικό ταξίδι.

6

Ο Βασίλης Ντούνης και ο Γεράσιμος Πυλαρινός προπονούνται

Την ίδια ώρα, ο Γιώργος Φουντουλάκης, φύσει αισιόδοξος, εκφράζει την πεποίθηση ότι, «παρά την πάρα πολύ δύσκολη κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε, κρατάμε ένα επίπεδο πάνω από τη μέση αγωνιστικά. Πιστεύω ότι στο Ρίο θα πάρουμε μετάλλια». Και τα μετάλλια, την αναγνώριση και την επιτυχία δεν την έχουν ανάγκη μόνο όσοι ασχολούνται με τον αθλητισμό, αλλά όλοι μας.

Φωτογραφίες: Μαρίνα Σπύρου  –  Οι φωτογραφίες από την Εθνική Ομάδα Άρσης Βαρών σε Πάγκο έχουν παραχωρηθεί από τον ομοσπονδιακό προπονητή της ομάδας, Δημήτρη Ιωαννίδη

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Leave a Reply

Your email address will not be published.